Story Vol. 6: Discs day...!

Σήμερα το απόγευμα επισκέφτηκα με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, τον Χ, ένα δισκοπωλείο. Το συγκεκριμένο, μάλιστα, μαγαζί έχω επισκεφτεί αρκετές φορές αφού το άτομο αυτό, είναι πραγματικά ''εθισμένο'' στη μουσική και τους δίσκους.









Η αλήθεια είναι ότι μου φαίνεται αρκετά βαρετό να συνοδεύω κάποιον σε ένα κατάστημα που τα προϊόντα του δεν με αφορούν. Αλλά το δισκοπωλείο είναι ένα από τα μαγαζιά που αντέχω, αφού μου αρέσει και εμένα η μουσική. Έτσι είπα σήμερα να κάνω την υπομονή και να περιμένω στο δισκοπωλείο το αγαπημένο πρόσωπο να κάνει τις αγορές του.


Ήξερα, φυσικά, ότι δεν θα ήταν σύντομες οι αγορές αυτές αφού ο Χ για να αγοράσει δίσκους πρέπει πρώτα να τους ακούσει στο κατάστημα και μετά να αποφασίσει ποιους θέλει. Έκατσα, λοιπόν και εγώ υπομονετικά στο σκαμπό του μαγαζιού και περίμενα όσο ο Χ τσέκαρε δίσκους.


'Οση ώρα κοιτούσα γύρω μου τους δίσκους από διάφορα είδη μουσικής ( pop, rock,techno, indie, alternative κλπ) και τα cd απο περασμένες δεκαετίες- ανάμεσα τους διέκρινα cd Γλυκερίας απο το 80' και Spice Girls που μου θύμισαν την εποχή του σχολείου- ένοιωθα μια νοσταλγία και ταυτόχρονα έπαιρνα μια μυρωδιά απο πολλές δεκαετίες, σαν ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο.


Στη μια μεριά έβλεπα τον θρύλο Elvis Prisley, σε άλλη δίσκους της Μadona, των Pink Floyd, Depeche Mode. Billie Holiday και πολλών άλλων να στέκονται δίπλα ο ένας στον άλλο κρύβοντας πραγματική ιστορία μουσικής( πάρτε μια μικρή  γεύση!).

Μετά κοιτούσα και το μαγαζί. Στύλ διακόσμησης του 80΄, πολύ μικρό, υπόγειο με ελάχιστη κίνηση και πελάτες. Κάθε φορά που πάω στο μαγαζί αυτό είναι άδειο με μόνους πελάτες εμένα και τον Χ. Ο ιδιοκτήτης, δε, πάντα καθισμένος στο γραφείο του, δίνει πληροφορίες και βοηθά τον Χ να ακούσει τους δίσκους στο pickup. Και σκεφτόμουνα, πως νιώθει άραγε ο άνθρωπος αυτός που είχε ένα μαγαζί μεγάλης ζήτησης σε κάποιες δεκαετίες και τώρα μόλις και μετά βίας βγάζει τα προς το ζην.


Αισθάνθηκα λύπη και σκέφτηκα ότι, όντως, η αλλαγές στη ζωή μας σήμερα με την εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα έχει καταστρέψει πραγματικά πολλά επαγγέλματα. Πλέον ελάχιστοι αγοράζουν δίσκους και ασχολούνται με pickup. Αλλά και Cd, ακόμα, δεν αγοράζονται σήμερα. Σκεφτείτε πόσα δισκοπωλεία έχουν κλείσει στις γειτονιές και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Όι περισσότεροι ''κατεβάζουν'' μουσική απο το Internet σκεπτόμενοι οτι η μουσική πλέον είναι πολυτέλεια και δεν αξίζει χρήματα.


Η αλήθεια είναι οτι με την κρίση που μας βασανίζει, η αγορά δίσκων και Cd μπορεί να μοιάζει σπατάλη. Αλλά νομίζω οτι στις μέρες μας, καλύτερα να δώσεις τα χρήματα σου σε κάτι ποιοτικό, όπως η μουσική, παρά σε άσκοπες αγορές. Τουλάχιστον ας μάθουμε ,με τη παρούσα κατάσταση, να περνάμε όμορφα και ποιοτικά τον ελεύθερο χρόνο μας και να διαθέτουμε σωστά τα λεφτά μας.


Αν βρεθείτε στο κέντρο σας  προτείνω να κάνετε μια επίσκεψη στο μαγαζί αυτό. Μπορεί ανάμεσα στα βινύλια και τα Cd να βρείτε κάτι που θα σας αρέσει και θα σας θυμίσει κομμάτια της ζωής σας. Και όποιος πει ότι η ζωή μας δεν σχετίζεται άμεσα με τη μουσική, ας το ξανασκεφτεί!


Υ.Γ: Το μαγαζί αυτό βρίσκεται επί της Ναυαρίνου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν, ωστόσο, και άλλα δισκοπωλεία στη πόλη. Μπείτε και δεν θα χάσετε!
 Σας αφήνω με ένα τραγούδι του μεγάλου Elvis...!