Story Vol.5: Seasons have changed...

Στη σημερινή εποχή αυτό που σίγουρα ακούμε συχνά είναι ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Και πιο πολύ ότι η εποχές είναι άλλες, η κοινωνία άλλαξε. Έχω πραγματικά κουραστεί να ακούω αυτές τις φράσεις από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Και κάθε φορά, βέβαια που ακούω όλα αυτά ξέρω ότι οι δηλώσεις αυτές είναι φορτισμένες αρνητικά. Το ‘’αλλάζω’’ δεν σημαίνει εξελίσσομαι και βελτιώνομαι αλλά ξεπέφτω και χειροτερεύω.

Φτάνω λοιπόν, στο σημείο εκείνο που αναρωτιέμαι για ποιό λόγο η κοινωνία σήμερα είναι μια κακή εξέλιξη της παλαιότερης και οι άνθρωποι  αλλάξανε τόσο δραματικά. Και για ποιο λόγο πρεπει να είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε με το στίγμα της κατάντιας αντι να είμαστε περήφανοι για  τη ζωή και τα δημιουργήματα μας.

Αφού έκατσα και παρατήρησα τις δύο κοινωνίες, τη παλαιότερη και τη δική μας προσπάθησα να βρώ τι καλύτερο συνέβαινε τοτε που έκανε τους ανθρώπους να απολαμβάνουν τη ζωή και τις κοινωνικές επαφές τόσο πολύ. Δηλαδή, γιατί η καλή μου γιαγιά λέει και ξαναλέει: ‘’Πάνε εκείνα τα ωραία χρόνια…’’ και μελαγχολεί.

Και όταν κάθομαι και προσπαθώ να αισθανθώ  εκείνη την εποχή μου έρχονται στιγμές από τη καθημερινότητα των ανθρώπων και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι άνθρωποι λοιπόν, της πόλης, έμεναν σε μικρές γειτονιές ,σε κοντινά σπίτια και όλη η γειτονιά  ηταν μια παρέα. Κάθε γειτονιά είχε τα δικά της μαγαζία που προτιμούσε ο κόσμος για τις αγορές του και στήριζαν τις μικρές επιχειρήσεις. Όλοι γνωριζόντουσαν και περνούσαν πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις μαζί. Αλλα ακόμα και στις πολυκατοικίες που κτίστηκαν μετά, οι ένοικοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και δεν φοβόντουσαν να ζητήσουν οποιαδήποτε βοήθεια.  Μεταξύ τους υπήρχαν πολλές φορές και φιλίες που τους έδεναν και έκαναν την καθημερινότητα τους ευχάριστη.

Μετά, οι σχέσεις των ανθρώπων ηταν γενικότερα πιο ρομαντικές και υπήρχαν έντονα βασικές αξίες όπως ο σεβασμός. Τα νέα άτομα σέβονταν τους γονείς τους και η οικογένεια ,σαν θεσμός, έμοιαζε περισσότερο ενωμένη και ουσιαστική. Το κυριακάτικο τραπέζι, για παράδειγμα, έμοιαζε απαραίτητη και απαραβίαστη  προυπόθεση  κάθε οικόγενειας. Στις ονομαστικές  και άλλες γιορτές τα σπίτια ήταν ανοιχτά να υποδεχτούν φίλους και συγγενείς. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα ‘’ανοιχτης αγκαλιάς’’ και εμπιστοσύνης στο συνάνθρωπο. Μια κοινωνία δηλαδή, αρκετά ελεύθερη και όμορφη.

Αυτό που χαρακτηρίζει καλύτερα την παλαιότερη εποχή είναι η κοινωνική ζεστασιά και το δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων. Το αυθόρμητο χαμόγελο τόσο στον περαστικό, όσο και στους γνωστούς. Δεν υπήρχε αυτή η φοβία του ‘’άλλου’’ και η άναγκη της απομόνωσης και του αυτοεγκλεισμού.

Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν καθημερινές αλήθειες. Παρατηρώ ότι από τις καθημερινές, ατομικές πράξεις μέχρι και τις οικογενειακές και φιλικές σχέσεις, επικρατεί η μοναξιά και η απόσταση. Οι γειτονιές σήμερα είναι μεγάλες και κλειστές και κανένας δεν δίνει σημασία στη μικρή κοινωνία που ζεί. Οι κοινωνικές εκδηλώσεις και οι γιορτές πλέον αποσιοπόυνται σαν κατι ασήμαντο και δαπανηρό. Σαν μια μόδα που πέρασε.

 Και αυτό που  επικρατεί είναι η κοινωνική αδιαφορία και απομόνωση. Σπάνια υπάρχει ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο που υποφέρει και ας μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Στο δρόμο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, βλέπω ανθρώπους φοβισμένους, μοναχικούς, που κοιτάνε παράξενα τους άλλους σαν να φθονούν ο,τι καλο και όμορφο συμβαίνει. Επικρατεί μια φοβία της ευτυχίας. Και όλοι λένε συχνά, πως φταίει η παγκοσμιοποίηση , το Ιντερνετ, τα κοινωνικά προβλήματα. Έιναι όμως αυτά που όντως μας αποξενώνουν και μας απομακρύνουν;

Εγώ θα βάλω στη καρέκλα της κατηγορίας τον άνθρωπο και τις επιλογές του. Και πιστέυω ότι πάνω από όλα το πρόβλημα του σύγρόνου ανθρώπου είναι η  μανία και ο αδιάκοπος αγώνας για προσωπικό κέρδος και δόξα. Μάθαμε σήμερα, να θεωρούμε ως αξία της ζωής το ποιος έχει τα περισσότερα χρήματα και πάει στη Μύκονο το καλοκαίρι. Χωρίς να κοιτάμε τις ψυχές μας και το που βρίσκονται. Χωρίς να αναρωτιόμαστε αν έχουμε ανακαλύψει άλλες χαρές  που δεν κοστίζουν και μας κάνουν καλύτερους. Απλά δεν αναρωτιόμαστε.

Ο σημερινός άνθρωπος έχει ξαπλώσει στις δάφνες του ''εγώ'' του νομίζοντας πως το να σε αφορα ο διπλανός έιναι περιττό. Το να σε ενδιαφέρει η κοινωνία, ή φύση το πόσο σε αγαπάνε οι γύρω και η οικογενεία σου  είναι μικρές λεπτομερειες του καθημερινού άγχους.Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα μας σήμερα. Αδιαφορούμε. Δεν σκεφτόμαστε τρόπους να ζήσουμε καλύτερα, αλλά κρυβόμαστε και αφήνουμε το ‘’Δεν βαριέσαι!’’ μέσα μας να ριζώσει και να γίνει εμείς τελικά. Αν όμως ξέραμε ότι δεν θα ζήσουμε την επόμενη μέρα, θα θέλαμε να ζήσουμε με όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας είναι τώρα αδιάφοροι  και να κάνουμε όλα αυτά που μοιάζουν περιττά.

Γιατι αυτό τελικά που μας διαφοροποιεί από τα προηγούμενα χρόνια δεν είναι ότι σήμερα ζόυμε σε καπιταλιστικές κοινωνίες που ‘’τρέχουν’’ γρήγορα αλλα ότι παλιότερα παρα τα πρόβλήματα και την κοινωνική θέση του καθενός οι άνθρωποι έδιναν σημασία στον άνθρωπο και αγαπούσαν να επικοινωνούν και να δημιουργούν  οικειότητα στις καθημερινές στιγμές. Και ,όχι, δεν ήταν όλα ρόδινα και υπέροχα πλασμένα. Αλλά  υπήρχε αυτή η ανθρωπία που σήμερα σπανίζει.

Αν  νοιαστούμε λίγο περισσότερο για τους άλλους, το χαμόγελο θα μας βγεί αβίαστα και θα αλλάξουμε προς το καλύτερο. Να μην ντρεπόμαστε για την κοινωνία που φτιάξαμε.