Story Vol. 6: Discs day...!

Σήμερα το απόγευμα επισκέφτηκα με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, τον Χ, ένα δισκοπωλείο. Το συγκεκριμένο, μάλιστα, μαγαζί έχω επισκεφτεί αρκετές φορές αφού το άτομο αυτό, είναι πραγματικά ''εθισμένο'' στη μουσική και τους δίσκους.









Η αλήθεια είναι ότι μου φαίνεται αρκετά βαρετό να συνοδεύω κάποιον σε ένα κατάστημα που τα προϊόντα του δεν με αφορούν. Αλλά το δισκοπωλείο είναι ένα από τα μαγαζιά που αντέχω, αφού μου αρέσει και εμένα η μουσική. Έτσι είπα σήμερα να κάνω την υπομονή και να περιμένω στο δισκοπωλείο το αγαπημένο πρόσωπο να κάνει τις αγορές του.


Ήξερα, φυσικά, ότι δεν θα ήταν σύντομες οι αγορές αυτές αφού ο Χ για να αγοράσει δίσκους πρέπει πρώτα να τους ακούσει στο κατάστημα και μετά να αποφασίσει ποιους θέλει. Έκατσα, λοιπόν και εγώ υπομονετικά στο σκαμπό του μαγαζιού και περίμενα όσο ο Χ τσέκαρε δίσκους.


'Οση ώρα κοιτούσα γύρω μου τους δίσκους από διάφορα είδη μουσικής ( pop, rock,techno, indie, alternative κλπ) και τα cd απο περασμένες δεκαετίες- ανάμεσα τους διέκρινα cd Γλυκερίας απο το 80' και Spice Girls που μου θύμισαν την εποχή του σχολείου- ένοιωθα μια νοσταλγία και ταυτόχρονα έπαιρνα μια μυρωδιά απο πολλές δεκαετίες, σαν ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο.


Στη μια μεριά έβλεπα τον θρύλο Elvis Prisley, σε άλλη δίσκους της Μadona, των Pink Floyd, Depeche Mode. Billie Holiday και πολλών άλλων να στέκονται δίπλα ο ένας στον άλλο κρύβοντας πραγματική ιστορία μουσικής( πάρτε μια μικρή  γεύση!).

Μετά κοιτούσα και το μαγαζί. Στύλ διακόσμησης του 80΄, πολύ μικρό, υπόγειο με ελάχιστη κίνηση και πελάτες. Κάθε φορά που πάω στο μαγαζί αυτό είναι άδειο με μόνους πελάτες εμένα και τον Χ. Ο ιδιοκτήτης, δε, πάντα καθισμένος στο γραφείο του, δίνει πληροφορίες και βοηθά τον Χ να ακούσει τους δίσκους στο pickup. Και σκεφτόμουνα, πως νιώθει άραγε ο άνθρωπος αυτός που είχε ένα μαγαζί μεγάλης ζήτησης σε κάποιες δεκαετίες και τώρα μόλις και μετά βίας βγάζει τα προς το ζην.


Αισθάνθηκα λύπη και σκέφτηκα ότι, όντως, η αλλαγές στη ζωή μας σήμερα με την εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα έχει καταστρέψει πραγματικά πολλά επαγγέλματα. Πλέον ελάχιστοι αγοράζουν δίσκους και ασχολούνται με pickup. Αλλά και Cd, ακόμα, δεν αγοράζονται σήμερα. Σκεφτείτε πόσα δισκοπωλεία έχουν κλείσει στις γειτονιές και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Όι περισσότεροι ''κατεβάζουν'' μουσική απο το Internet σκεπτόμενοι οτι η μουσική πλέον είναι πολυτέλεια και δεν αξίζει χρήματα.


Η αλήθεια είναι οτι με την κρίση που μας βασανίζει, η αγορά δίσκων και Cd μπορεί να μοιάζει σπατάλη. Αλλά νομίζω οτι στις μέρες μας, καλύτερα να δώσεις τα χρήματα σου σε κάτι ποιοτικό, όπως η μουσική, παρά σε άσκοπες αγορές. Τουλάχιστον ας μάθουμε ,με τη παρούσα κατάσταση, να περνάμε όμορφα και ποιοτικά τον ελεύθερο χρόνο μας και να διαθέτουμε σωστά τα λεφτά μας.


Αν βρεθείτε στο κέντρο σας  προτείνω να κάνετε μια επίσκεψη στο μαγαζί αυτό. Μπορεί ανάμεσα στα βινύλια και τα Cd να βρείτε κάτι που θα σας αρέσει και θα σας θυμίσει κομμάτια της ζωής σας. Και όποιος πει ότι η ζωή μας δεν σχετίζεται άμεσα με τη μουσική, ας το ξανασκεφτεί!


Υ.Γ: Το μαγαζί αυτό βρίσκεται επί της Ναυαρίνου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν, ωστόσο, και άλλα δισκοπωλεία στη πόλη. Μπείτε και δεν θα χάσετε!
 Σας αφήνω με ένα τραγούδι του μεγάλου Elvis...!

Story Vol.5: Seasons have changed...

Στη σημερινή εποχή αυτό που σίγουρα ακούμε συχνά είναι ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Και πιο πολύ ότι η εποχές είναι άλλες, η κοινωνία άλλαξε. Έχω πραγματικά κουραστεί να ακούω αυτές τις φράσεις από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Και κάθε φορά, βέβαια που ακούω όλα αυτά ξέρω ότι οι δηλώσεις αυτές είναι φορτισμένες αρνητικά. Το ‘’αλλάζω’’ δεν σημαίνει εξελίσσομαι και βελτιώνομαι αλλά ξεπέφτω και χειροτερεύω.

Φτάνω λοιπόν, στο σημείο εκείνο που αναρωτιέμαι για ποιό λόγο η κοινωνία σήμερα είναι μια κακή εξέλιξη της παλαιότερης και οι άνθρωποι  αλλάξανε τόσο δραματικά. Και για ποιο λόγο πρεπει να είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε με το στίγμα της κατάντιας αντι να είμαστε περήφανοι για  τη ζωή και τα δημιουργήματα μας.

Αφού έκατσα και παρατήρησα τις δύο κοινωνίες, τη παλαιότερη και τη δική μας προσπάθησα να βρώ τι καλύτερο συνέβαινε τοτε που έκανε τους ανθρώπους να απολαμβάνουν τη ζωή και τις κοινωνικές επαφές τόσο πολύ. Δηλαδή, γιατί η καλή μου γιαγιά λέει και ξαναλέει: ‘’Πάνε εκείνα τα ωραία χρόνια…’’ και μελαγχολεί.

Και όταν κάθομαι και προσπαθώ να αισθανθώ  εκείνη την εποχή μου έρχονται στιγμές από τη καθημερινότητα των ανθρώπων και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι άνθρωποι λοιπόν, της πόλης, έμεναν σε μικρές γειτονιές ,σε κοντινά σπίτια και όλη η γειτονιά  ηταν μια παρέα. Κάθε γειτονιά είχε τα δικά της μαγαζία που προτιμούσε ο κόσμος για τις αγορές του και στήριζαν τις μικρές επιχειρήσεις. Όλοι γνωριζόντουσαν και περνούσαν πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις μαζί. Αλλα ακόμα και στις πολυκατοικίες που κτίστηκαν μετά, οι ένοικοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και δεν φοβόντουσαν να ζητήσουν οποιαδήποτε βοήθεια.  Μεταξύ τους υπήρχαν πολλές φορές και φιλίες που τους έδεναν και έκαναν την καθημερινότητα τους ευχάριστη.

Μετά, οι σχέσεις των ανθρώπων ηταν γενικότερα πιο ρομαντικές και υπήρχαν έντονα βασικές αξίες όπως ο σεβασμός. Τα νέα άτομα σέβονταν τους γονείς τους και η οικογένεια ,σαν θεσμός, έμοιαζε περισσότερο ενωμένη και ουσιαστική. Το κυριακάτικο τραπέζι, για παράδειγμα, έμοιαζε απαραίτητη και απαραβίαστη  προυπόθεση  κάθε οικόγενειας. Στις ονομαστικές  και άλλες γιορτές τα σπίτια ήταν ανοιχτά να υποδεχτούν φίλους και συγγενείς. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα ‘’ανοιχτης αγκαλιάς’’ και εμπιστοσύνης στο συνάνθρωπο. Μια κοινωνία δηλαδή, αρκετά ελεύθερη και όμορφη.

Αυτό που χαρακτηρίζει καλύτερα την παλαιότερη εποχή είναι η κοινωνική ζεστασιά και το δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων. Το αυθόρμητο χαμόγελο τόσο στον περαστικό, όσο και στους γνωστούς. Δεν υπήρχε αυτή η φοβία του ‘’άλλου’’ και η άναγκη της απομόνωσης και του αυτοεγκλεισμού.

Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν καθημερινές αλήθειες. Παρατηρώ ότι από τις καθημερινές, ατομικές πράξεις μέχρι και τις οικογενειακές και φιλικές σχέσεις, επικρατεί η μοναξιά και η απόσταση. Οι γειτονιές σήμερα είναι μεγάλες και κλειστές και κανένας δεν δίνει σημασία στη μικρή κοινωνία που ζεί. Οι κοινωνικές εκδηλώσεις και οι γιορτές πλέον αποσιοπόυνται σαν κατι ασήμαντο και δαπανηρό. Σαν μια μόδα που πέρασε.

 Και αυτό που  επικρατεί είναι η κοινωνική αδιαφορία και απομόνωση. Σπάνια υπάρχει ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο που υποφέρει και ας μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Στο δρόμο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, βλέπω ανθρώπους φοβισμένους, μοναχικούς, που κοιτάνε παράξενα τους άλλους σαν να φθονούν ο,τι καλο και όμορφο συμβαίνει. Επικρατεί μια φοβία της ευτυχίας. Και όλοι λένε συχνά, πως φταίει η παγκοσμιοποίηση , το Ιντερνετ, τα κοινωνικά προβλήματα. Έιναι όμως αυτά που όντως μας αποξενώνουν και μας απομακρύνουν;

Εγώ θα βάλω στη καρέκλα της κατηγορίας τον άνθρωπο και τις επιλογές του. Και πιστέυω ότι πάνω από όλα το πρόβλημα του σύγρόνου ανθρώπου είναι η  μανία και ο αδιάκοπος αγώνας για προσωπικό κέρδος και δόξα. Μάθαμε σήμερα, να θεωρούμε ως αξία της ζωής το ποιος έχει τα περισσότερα χρήματα και πάει στη Μύκονο το καλοκαίρι. Χωρίς να κοιτάμε τις ψυχές μας και το που βρίσκονται. Χωρίς να αναρωτιόμαστε αν έχουμε ανακαλύψει άλλες χαρές  που δεν κοστίζουν και μας κάνουν καλύτερους. Απλά δεν αναρωτιόμαστε.

Ο σημερινός άνθρωπος έχει ξαπλώσει στις δάφνες του ''εγώ'' του νομίζοντας πως το να σε αφορα ο διπλανός έιναι περιττό. Το να σε ενδιαφέρει η κοινωνία, ή φύση το πόσο σε αγαπάνε οι γύρω και η οικογενεία σου  είναι μικρές λεπτομερειες του καθημερινού άγχους.Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα μας σήμερα. Αδιαφορούμε. Δεν σκεφτόμαστε τρόπους να ζήσουμε καλύτερα, αλλά κρυβόμαστε και αφήνουμε το ‘’Δεν βαριέσαι!’’ μέσα μας να ριζώσει και να γίνει εμείς τελικά. Αν όμως ξέραμε ότι δεν θα ζήσουμε την επόμενη μέρα, θα θέλαμε να ζήσουμε με όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας είναι τώρα αδιάφοροι  και να κάνουμε όλα αυτά που μοιάζουν περιττά.

Γιατι αυτό τελικά που μας διαφοροποιεί από τα προηγούμενα χρόνια δεν είναι ότι σήμερα ζόυμε σε καπιταλιστικές κοινωνίες που ‘’τρέχουν’’ γρήγορα αλλα ότι παλιότερα παρα τα πρόβλήματα και την κοινωνική θέση του καθενός οι άνθρωποι έδιναν σημασία στον άνθρωπο και αγαπούσαν να επικοινωνούν και να δημιουργούν  οικειότητα στις καθημερινές στιγμές. Και ,όχι, δεν ήταν όλα ρόδινα και υπέροχα πλασμένα. Αλλά  υπήρχε αυτή η ανθρωπία που σήμερα σπανίζει.

Αν  νοιαστούμε λίγο περισσότερο για τους άλλους, το χαμόγελο θα μας βγεί αβίαστα και θα αλλάξουμε προς το καλύτερο. Να μην ντρεπόμαστε για την κοινωνία που φτιάξαμε.