Story Vol.8: ''Apple Pie'' mission!

Σήμερα αποφάσισα να αναφερθώ σε μια πρόσφατη μαγειρική μου απόπειρα και συγκεκριμένα στη παρασκευή της αγαπημένης μου μηλόπιτας! Οι οιωνοί, βέβαια, δεν ήταν και οι καλύτεροι αφού κάποιες προηγούμενες προσπάθειες μου για ενασχόληση με το αντικείμενο ''γλυκό'' δεν είχαν επιτύχει όπως περίμενα.







Όπως και να έχει, αυτή τη φορά πείσμωσα και αφού το ανέβαλα λίγο, πήρα τη μεγάλη απόφαση. Είχα σκεφτεί να κάνω αρχικά, ένα απλό κέικ μήλου που το είχα  δοκιμάσει. Ωστόσο, ψάχνοντας συνταγές στο 'Ίντερνετ βρήκα μια διαφορετική κάπως εκδοχή μηλόπιτας, την λεγόμενη ''τριφτή''. Πρόκειται για μια μηλόπιτα που γίνεται με ζύμη τριμμένη κυριολεκτικά και βγαίνει  πολύ τραγανή και νόστιμη. Τη συγκεκριμένη, μάλιστα, συνταγή είχα δοκιμάσει παλιότερα από μια φίλη και μου είχε αρέσει. Οπότε, πήρα την απόφαση!

Ψάχνοντας την κατάλληλη συνταγή για την ''τριφτή'' μου μηλόπιτα και σε διάφορα βίντεο μαγειρικής, εντόπισα ότι η συγκεκριμένη αποτελεί κλασική αγγλική και  ονομάζεται ''Apple Crumble''. Αμέσως ενθουσιάστηκα και σκέφτηκα ότι αυτό το γλυκό ήταν και μια ευκαιρία  να πάρω μια μικρή γεύση Αγγλίας.

Καθώς, όμως, διάβαζα την αγγλική εκδοχή κατάλαβα ότι υπήρχαν κάποιες διαφορές απο την ελληνική, αφού στην πρώτη η μηλόπιτα μοιάζει περισσότερο με μια πάστα μήλου συνοδευμένη με παγωτό βανίλια, ενώ η δεύτερη θυμίζει περισσότερο ένα κείκ ή τάρτα μήλου. Έτσι, είπα να ακολουθήσω την πατρίδα στην εκτέλεση.

Παρ' όλα αυτά, αν αγαπάτε να δοκιμάζετε νέες γεύσεις, σας προτείνω να δοκιμάσετε την κλασική ''Apple Crumbe'' για να διευρύνετε λίγο τις μαγειρικές σας εμπειρίες!

Η ''τριφτή'' και ελληνική , εν τέλει, μηλόπιτα μου,  βγήκε  ιδιαίτερα νόστιμη και σε πολύ λίγο χρόνο! Τη συνιστώ σε απεγνωσμένους φοιτητές και νοικοκυρές που δεν έχουν πολύ χρόνο!

Σας αφήνω τη συνταγή  της αγγλικής εκδοχής σε βίντεο! Άν θέλετε να κάνετε την ελληνική μπορείτε  να επισκεφτείτε τα παρακάτω site:


www.sintagoulis.gr
www.sintagestispareas.gr


                                                    H ''Apple Crumble''

                                                         
                                            Καλή και ''τριφτή'' μηλo-προσπάθεια!

Story Vol. 6: Discs day...!

Σήμερα το απόγευμα επισκέφτηκα με ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, τον Χ, ένα δισκοπωλείο. Το συγκεκριμένο, μάλιστα, μαγαζί έχω επισκεφτεί αρκετές φορές αφού το άτομο αυτό, είναι πραγματικά ''εθισμένο'' στη μουσική και τους δίσκους.









Η αλήθεια είναι ότι μου φαίνεται αρκετά βαρετό να συνοδεύω κάποιον σε ένα κατάστημα που τα προϊόντα του δεν με αφορούν. Αλλά το δισκοπωλείο είναι ένα από τα μαγαζιά που αντέχω, αφού μου αρέσει και εμένα η μουσική. Έτσι είπα σήμερα να κάνω την υπομονή και να περιμένω στο δισκοπωλείο το αγαπημένο πρόσωπο να κάνει τις αγορές του.


Ήξερα, φυσικά, ότι δεν θα ήταν σύντομες οι αγορές αυτές αφού ο Χ για να αγοράσει δίσκους πρέπει πρώτα να τους ακούσει στο κατάστημα και μετά να αποφασίσει ποιους θέλει. Έκατσα, λοιπόν και εγώ υπομονετικά στο σκαμπό του μαγαζιού και περίμενα όσο ο Χ τσέκαρε δίσκους.


'Οση ώρα κοιτούσα γύρω μου τους δίσκους από διάφορα είδη μουσικής ( pop, rock,techno, indie, alternative κλπ) και τα cd απο περασμένες δεκαετίες- ανάμεσα τους διέκρινα cd Γλυκερίας απο το 80' και Spice Girls που μου θύμισαν την εποχή του σχολείου- ένοιωθα μια νοσταλγία και ταυτόχρονα έπαιρνα μια μυρωδιά απο πολλές δεκαετίες, σαν ένα μικρό ταξίδι στο χρόνο.


Στη μια μεριά έβλεπα τον θρύλο Elvis Prisley, σε άλλη δίσκους της Μadona, των Pink Floyd, Depeche Mode. Billie Holiday και πολλών άλλων να στέκονται δίπλα ο ένας στον άλλο κρύβοντας πραγματική ιστορία μουσικής( πάρτε μια μικρή  γεύση!).

Μετά κοιτούσα και το μαγαζί. Στύλ διακόσμησης του 80΄, πολύ μικρό, υπόγειο με ελάχιστη κίνηση και πελάτες. Κάθε φορά που πάω στο μαγαζί αυτό είναι άδειο με μόνους πελάτες εμένα και τον Χ. Ο ιδιοκτήτης, δε, πάντα καθισμένος στο γραφείο του, δίνει πληροφορίες και βοηθά τον Χ να ακούσει τους δίσκους στο pickup. Και σκεφτόμουνα, πως νιώθει άραγε ο άνθρωπος αυτός που είχε ένα μαγαζί μεγάλης ζήτησης σε κάποιες δεκαετίες και τώρα μόλις και μετά βίας βγάζει τα προς το ζην.


Αισθάνθηκα λύπη και σκέφτηκα ότι, όντως, η αλλαγές στη ζωή μας σήμερα με την εξέλιξη σε όλα τα επίπεδα έχει καταστρέψει πραγματικά πολλά επαγγέλματα. Πλέον ελάχιστοι αγοράζουν δίσκους και ασχολούνται με pickup. Αλλά και Cd, ακόμα, δεν αγοράζονται σήμερα. Σκεφτείτε πόσα δισκοπωλεία έχουν κλείσει στις γειτονιές και στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Όι περισσότεροι ''κατεβάζουν'' μουσική απο το Internet σκεπτόμενοι οτι η μουσική πλέον είναι πολυτέλεια και δεν αξίζει χρήματα.


Η αλήθεια είναι οτι με την κρίση που μας βασανίζει, η αγορά δίσκων και Cd μπορεί να μοιάζει σπατάλη. Αλλά νομίζω οτι στις μέρες μας, καλύτερα να δώσεις τα χρήματα σου σε κάτι ποιοτικό, όπως η μουσική, παρά σε άσκοπες αγορές. Τουλάχιστον ας μάθουμε ,με τη παρούσα κατάσταση, να περνάμε όμορφα και ποιοτικά τον ελεύθερο χρόνο μας και να διαθέτουμε σωστά τα λεφτά μας.


Αν βρεθείτε στο κέντρο σας  προτείνω να κάνετε μια επίσκεψη στο μαγαζί αυτό. Μπορεί ανάμεσα στα βινύλια και τα Cd να βρείτε κάτι που θα σας αρέσει και θα σας θυμίσει κομμάτια της ζωής σας. Και όποιος πει ότι η ζωή μας δεν σχετίζεται άμεσα με τη μουσική, ας το ξανασκεφτεί!


Υ.Γ: Το μαγαζί αυτό βρίσκεται επί της Ναυαρίνου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Υπάρχουν, ωστόσο, και άλλα δισκοπωλεία στη πόλη. Μπείτε και δεν θα χάσετε!
 Σας αφήνω με ένα τραγούδι του μεγάλου Elvis...!

Story Vol.5: Seasons have changed...

Στη σημερινή εποχή αυτό που σίγουρα ακούμε συχνά είναι ότι οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί. Και πιο πολύ ότι η εποχές είναι άλλες, η κοινωνία άλλαξε. Έχω πραγματικά κουραστεί να ακούω αυτές τις φράσεις από άτομα μεγαλύτερης ηλικίας. Και κάθε φορά, βέβαια που ακούω όλα αυτά ξέρω ότι οι δηλώσεις αυτές είναι φορτισμένες αρνητικά. Το ‘’αλλάζω’’ δεν σημαίνει εξελίσσομαι και βελτιώνομαι αλλά ξεπέφτω και χειροτερεύω.

Φτάνω λοιπόν, στο σημείο εκείνο που αναρωτιέμαι για ποιό λόγο η κοινωνία σήμερα είναι μια κακή εξέλιξη της παλαιότερης και οι άνθρωποι  αλλάξανε τόσο δραματικά. Και για ποιο λόγο πρεπει να είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε με το στίγμα της κατάντιας αντι να είμαστε περήφανοι για  τη ζωή και τα δημιουργήματα μας.

Αφού έκατσα και παρατήρησα τις δύο κοινωνίες, τη παλαιότερη και τη δική μας προσπάθησα να βρώ τι καλύτερο συνέβαινε τοτε που έκανε τους ανθρώπους να απολαμβάνουν τη ζωή και τις κοινωνικές επαφές τόσο πολύ. Δηλαδή, γιατί η καλή μου γιαγιά λέει και ξαναλέει: ‘’Πάνε εκείνα τα ωραία χρόνια…’’ και μελαγχολεί.

Και όταν κάθομαι και προσπαθώ να αισθανθώ  εκείνη την εποχή μου έρχονται στιγμές από τη καθημερινότητα των ανθρώπων και τις μεταξύ τους σχέσεις. Οι άνθρωποι λοιπόν, της πόλης, έμεναν σε μικρές γειτονιές ,σε κοντινά σπίτια και όλη η γειτονιά  ηταν μια παρέα. Κάθε γειτονιά είχε τα δικά της μαγαζία που προτιμούσε ο κόσμος για τις αγορές του και στήριζαν τις μικρές επιχειρήσεις. Όλοι γνωριζόντουσαν και περνούσαν πολλές κοινωνικές εκδηλώσεις μαζί. Αλλα ακόμα και στις πολυκατοικίες που κτίστηκαν μετά, οι ένοικοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και δεν φοβόντουσαν να ζητήσουν οποιαδήποτε βοήθεια.  Μεταξύ τους υπήρχαν πολλές φορές και φιλίες που τους έδεναν και έκαναν την καθημερινότητα τους ευχάριστη.

Μετά, οι σχέσεις των ανθρώπων ηταν γενικότερα πιο ρομαντικές και υπήρχαν έντονα βασικές αξίες όπως ο σεβασμός. Τα νέα άτομα σέβονταν τους γονείς τους και η οικογένεια ,σαν θεσμός, έμοιαζε περισσότερο ενωμένη και ουσιαστική. Το κυριακάτικο τραπέζι, για παράδειγμα, έμοιαζε απαραίτητη και απαραβίαστη  προυπόθεση  κάθε οικόγενειας. Στις ονομαστικές  και άλλες γιορτές τα σπίτια ήταν ανοιχτά να υποδεχτούν φίλους και συγγενείς. Υπήρχε μια ατμόσφαιρα ‘’ανοιχτης αγκαλιάς’’ και εμπιστοσύνης στο συνάνθρωπο. Μια κοινωνία δηλαδή, αρκετά ελεύθερη και όμορφη.

Αυτό που χαρακτηρίζει καλύτερα την παλαιότερη εποχή είναι η κοινωνική ζεστασιά και το δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων. Το αυθόρμητο χαμόγελο τόσο στον περαστικό, όσο και στους γνωστούς. Δεν υπήρχε αυτή η φοβία του ‘’άλλου’’ και η άναγκη της απομόνωσης και του αυτοεγκλεισμού.

Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν καθημερινές αλήθειες. Παρατηρώ ότι από τις καθημερινές, ατομικές πράξεις μέχρι και τις οικογενειακές και φιλικές σχέσεις, επικρατεί η μοναξιά και η απόσταση. Οι γειτονιές σήμερα είναι μεγάλες και κλειστές και κανένας δεν δίνει σημασία στη μικρή κοινωνία που ζεί. Οι κοινωνικές εκδηλώσεις και οι γιορτές πλέον αποσιοπόυνται σαν κατι ασήμαντο και δαπανηρό. Σαν μια μόδα που πέρασε.

 Και αυτό που  επικρατεί είναι η κοινωνική αδιαφορία και απομόνωση. Σπάνια υπάρχει ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο που υποφέρει και ας μένει στο διπλανό διαμέρισμα. Στο δρόμο και στα μέσα μαζικής μεταφοράς, βλέπω ανθρώπους φοβισμένους, μοναχικούς, που κοιτάνε παράξενα τους άλλους σαν να φθονούν ο,τι καλο και όμορφο συμβαίνει. Επικρατεί μια φοβία της ευτυχίας. Και όλοι λένε συχνά, πως φταίει η παγκοσμιοποίηση , το Ιντερνετ, τα κοινωνικά προβλήματα. Έιναι όμως αυτά που όντως μας αποξενώνουν και μας απομακρύνουν;

Εγώ θα βάλω στη καρέκλα της κατηγορίας τον άνθρωπο και τις επιλογές του. Και πιστέυω ότι πάνω από όλα το πρόβλημα του σύγρόνου ανθρώπου είναι η  μανία και ο αδιάκοπος αγώνας για προσωπικό κέρδος και δόξα. Μάθαμε σήμερα, να θεωρούμε ως αξία της ζωής το ποιος έχει τα περισσότερα χρήματα και πάει στη Μύκονο το καλοκαίρι. Χωρίς να κοιτάμε τις ψυχές μας και το που βρίσκονται. Χωρίς να αναρωτιόμαστε αν έχουμε ανακαλύψει άλλες χαρές  που δεν κοστίζουν και μας κάνουν καλύτερους. Απλά δεν αναρωτιόμαστε.

Ο σημερινός άνθρωπος έχει ξαπλώσει στις δάφνες του ''εγώ'' του νομίζοντας πως το να σε αφορα ο διπλανός έιναι περιττό. Το να σε ενδιαφέρει η κοινωνία, ή φύση το πόσο σε αγαπάνε οι γύρω και η οικογενεία σου  είναι μικρές λεπτομερειες του καθημερινού άγχους.Και αυτό είναι το βασικό πρόβλημα μας σήμερα. Αδιαφορούμε. Δεν σκεφτόμαστε τρόπους να ζήσουμε καλύτερα, αλλά κρυβόμαστε και αφήνουμε το ‘’Δεν βαριέσαι!’’ μέσα μας να ριζώσει και να γίνει εμείς τελικά. Αν όμως ξέραμε ότι δεν θα ζήσουμε την επόμενη μέρα, θα θέλαμε να ζήσουμε με όλους αυτούς τους ανθρώπους που μας είναι τώρα αδιάφοροι  και να κάνουμε όλα αυτά που μοιάζουν περιττά.

Γιατι αυτό τελικά που μας διαφοροποιεί από τα προηγούμενα χρόνια δεν είναι ότι σήμερα ζόυμε σε καπιταλιστικές κοινωνίες που ‘’τρέχουν’’ γρήγορα αλλα ότι παλιότερα παρα τα πρόβλήματα και την κοινωνική θέση του καθενός οι άνθρωποι έδιναν σημασία στον άνθρωπο και αγαπούσαν να επικοινωνούν και να δημιουργούν  οικειότητα στις καθημερινές στιγμές. Και ,όχι, δεν ήταν όλα ρόδινα και υπέροχα πλασμένα. Αλλά  υπήρχε αυτή η ανθρωπία που σήμερα σπανίζει.

Αν  νοιαστούμε λίγο περισσότερο για τους άλλους, το χαμόγελο θα μας βγεί αβίαστα και θα αλλάξουμε προς το καλύτερο. Να μην ντρεπόμαστε για την κοινωνία που φτιάξαμε.

Story Vol.4: Δεν είναι απλά ένας καφές…!

Η καθημερινότητα των περισσότερων ανθρώπων περιλαμβάνει αρκετά κοινά πράγματα. Ένα από αυτά είναι και η αγαπημένη συνήθεια- εξάρτηση που λέγεται καφές. Για κάποιον είναι ο πρωινός ελληνικός, για τον τάδε ο απογευματινός φίλτρου και για τον δείνα ένα esspresάκι  τονωτικό. Όπως και να έχει ο καφές είναι λίγο ή πολύ, κομμάτι της ζωής μας.

Η πρώτη και άμεσα κατανοητή  χρήση του καφέ είναι η τόνωση του οργανισμού, που του προσφέρει την διεγερτική καφεΐνη. Ωστόσο αυτή είναι μόνο η επιφανειακή προσέγγιση του κεφαλαίου ‘’ καφές’’ και όσοι μένουν απλά σε αυτή μάλλον δεν έχουν εκτιμήσει και πολύ το σπόρ.

Ναι ο καφές φυσικά και χρησιμοποιείται για πρακτικούς λόγους, όμως αν σκεφτεί κανείς το ποσοστό των ανθρώπων που πίνουν καφέ αλλά και τη συχνότητα μέσα στη μέρα ή τη βδομάδα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο καφές είναι modus Vivendi και συνδέεται άμεσα με την καθημερινότητα μας και  ό, τι  αυτή συνεπάγεται.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι αγαπητοί γονείς μου. Από τότε που τους θυμάμαι, το  πρώτο πράγμα που θα κάνουν μόλις ξυπνήσουν είναι να ανάψουν το μάτι και να βάλουν μπρός τον πρώτο ελληνικό της μέρας. Και φυσικά ένας από τους λόγους που το κάνουν είναι η τόνωση. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Καθώς πίνουν τον ελληνικό τους, κάθε μέρα, είναι βέβαιο πως θα συζητήσουν το πρόγραμμα της μέρας, τα ζητήματα που τους απασχολούν και πίνοντας σιγά, σιγά θα αποκτήσουν  διαύγεια για τη συνέχεια.

Και ας πάμε τώρα στην – σε εκφυλισμένο στάδιο πια- χρήση της λέξης ‘’πάμε για ένα καφέ’’ που στη χώρα μας ειδικά χρησιμοποιείται σήμερα σα τσίχλα. Δεν υπάρχει βδομάδα, που έστω και μία μέρα, για μία ώρα δεν βρεθήκαμε με δικά μας άτομα  και όχι μόνο για να πίουμε ένα καφέ. Και φυσικά ο στόχος μας δεν ήταν η ενεργοποίηση αλλά η συνάντηση με άτομα που μας ενδιαφέρουν, γύρω από ένα τραπέζι με κούπες καφέ.

Αν θέλουμε να βγούμε μια χαλαρή βόλτα με φίλους τότε είναι πιθανό να πίουμε ένα καφέ και να τα πούμε, αν  θέλουμε να συζητήσουμε ένα σημαντικό θέμα της ζωής μας, τότε μπορεί να επιλέξουμε να πάμε για ένα καφέ, αν πάλι  θέλουμε να προσεγγίσουμε ένα πρόσωπο ερωτικά ή και επαγγελματικά το πιο πιθανό ότι το πρώτο πράγμα που θα του πούμε είναι ‘’πάμε για ένα καφέ;’’  και μην προβώ σε παραδείγματα τύπου: και σε κηδεία μετά την τελετή θα μαζευτούν οι καλεσμένοι για τον ‘’καφέ της παρηγοριάς’’.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι ο καφές δεν είναι το ίδιο με άλλα ροφήματα όπως η πορτοκαλάδα ή το τσάι. Δεν έχει μόνο έναν ρόλο. Έχει πλέον αποκτήσει την ιδιότητα θεσμού και μέρος της κουλτούρας και της καθημερινότητας μας. Σε τέτοιο σημείο μάλιστα που ακόμα και άτομα που ουσιαστικά δεν πίνουν καφέ, όταν θα συναντηθούν με άλλους σε ανάλογο μέρος θα πούνε ‘’πάμε για καφέ’’.

Και ίσως αυτή η δεύτερη αλλά έντονα υπαρκτή ιδιότητα του καφέ να ισχύει κυρίως στη χώρα μας αφού σε μητροπόλεις του καφέ, Ιταλία επί  παραδείγματι, ο καφές φαίνεται ότι αποτελεί στοιχείο ανάγκης. Παρ’ όλα αυτά είναι υπαρκτή. Τα γιατί είναι πολλά αλλά θα σταθώ σε ένα. Η έννοια του καφέ μας έχει δώσει τον απαραίτητο extra χρόνο που έχουμε ανάγκη στη σύγχρονη εποχή για να βρεθούμε με φίλους, να συζητήσουμε, να χαρούμε για νέα της ζωής μας, να γνωρίσουμε νέα άτομα ή και να εγκαταλείψουμε κάποια. Και εμείς έχουμε επιλέξει αυτό τον τρόπο. Τον καφέ, τη μυρωδιά του, ένα τραπέζι και κάποιους γύρω.

Ίσως να είμαστε τεμπέλικος λαός και να σπαταλάμε πολύ χρόνο στον ‘’καφέ’’, ωστόσο αυτοί είμαστε. Με άλλα τόσα αρνητικά που μας χαρακτηρίζουν. Όμως ο καφές και καλό στην υγεία κάνει και τις κοινωνικές σχέσεις καθορίζει πολλές φορές. Απλά δεν μπορώ να φανταστώ μια μέρα χωρίς καφέ αλλά και ‘’καφέ’’.

Story Vol. 3 :Όταν έκλαψε η Μαρία…

Η Μαρία ξύπνησε εκείνο το συννεφιασμένο πρωινό, λίγο μετά τις  10 και έπρεπε να ετοιμαστεί γρήγορα για τη δουλειά.

Όπως κάθε μέρα, έπλυνε το πρόσωπο της, ήπιε στα γρήγορα ένα καφέ και άρχισε να ντύνεται για να είναι στην ώρα της. Δουλεύει σε ένα δισκάδικο της περιοχής της και τα πρωινά είναι μόνη συνήθως.

Έβαλε γρήγορα το μαύρο φόρεμα που είχε ριγμένο στη καρέκλα, πήρε το δερμάτινο της και τις αρβύλες της και ετοιμάστηκε να βγει. Λίγο πριν την έξοδο, το μάτι της έπεσε στο ημερολόγιο. Έδειχνε 15 Φεβρουαρίου. Ένας χρόνος είχε περάσει από τότε που χωρίσανε. Και της φαινόταν μόνο μια στιγμή. ‘’Δεν περνά ο χρόνος όταν πονάς’’, σκέφτηκε και πήρε την ομπρέλα γιατί άκουγε πως ψιλοέβρεχε.

Τη μέρα όμως εκείνη, αντί να πάει στο μαγαζί είπε να περάσει πρώτα από το μικρό καφέ που πηγαίνανε μαζί τις Κυριακές και κάτι μεσημέρια με ήλιο για μπύρα. Δεν το σκέφτηκε πολύ. Δεν ήξερε γιατί το έκανε. Για να τιμήσει τις καλές στιγμές του παρελθόντος ή για να μελαγχολήσει που αυτή τη μέρα, σε εκείνο το καφέ, πριν ένα χρόνο τον είδε για τελευταία φορά.

Μπήκε γρήγορα στο καφέ σαν να ήξερε ότι κάτι την περίμενε… Οι βρεγμένες αρβύλες της έκαναν θόρυβο στο ξύλινο πάτωμα. Είχε σκεφτεί ότι θα έπαιρνε ένα καφέ για να δικαιολογήσει μέσα της την αυθόρμητη είσοδο.

Χαιρέτησε την Ελένη τη σερβιτόρα, που τη ξέρει πολλά χρόνια από τη γειτονιά και της έδωσε τη παραγγελία. ‘’Έναν espresso σκέτο’’, είπε βιαστικά, σαν να ντρεπόταν που έδινε ακόμα αξία στην ανάμνηση του και πήγε μόνο για εκείνον να πάρει καφέ…

Λίγο πριν πάρει τον καφέ, ένα χέρι την ακούμπησε απαλά και τη φώναξε με το υποκοριστικό της : ‘’Μαρούλι , τι κάνεις; ”. Χωρίς να γυρίσει, κατάλαβε ότι ήταν αυτός. Της είχε δώσει και το παρατσούκλι. Πάγωσε και δεν ήξερε αν ήθελε να τρέξει ή να γυρίσει σαν να μην συνέβαινε τίποτα.

‘’Α, γεία!’’, του είπε με ένα πικρό και γλυκό μαζί χαμόγελο. ‘’Δεν περίμενα να σε δώ εδώ και μάλιστα σήμερα’’, της είπε, ‘’Έχω έρθει άλλες δέκα φορές και δεν σε πέτυχα ποτέ. Αφού φαντάστηκα ότι μετακόμισες.’’. ‘’Όχι έδω είμαι όπως παλιά… απλά δεν έτυχε να περάσω’’. Λίγο πριν  πει αυτό που σκεφτόταν, την είδε. Το ήξερε ότι θα την έβλεπε. Αλλά δεν ήθελε να το δεχτεί. Είχε ακούσει ότι ήταν με άλλη τώρα, αλλά έτρεμε στην ιδέα να τους δεί.

Είχε περάσει ένας χρόνος και ακόμα δεν μπορούσε να τον αντικρύσει. Ούτε την αλήθεια ότι αυτός προχώρησε και δεν τη σκέφτεται πια. Και τώρα το ένιωθε ακόμα πιο έντονα. Τώρα που τον είδε ξανά.

Πριν προλάβει να της μιλήσει, πήρε τον καφέ και βγήκε από το καφέ. Του φώναξε ένα γρήγορο ‘’Τα λέμε’’ και έφυγε. Στο δρόμο δεν άντεξε να μην το παραδεχτεί.

Άρχισε να κλαίει, να τρέμει από το κρύο και το κλάμα. Έκατσε σε ένα πεζούλι. Τυλίχτηκε στο κασκόλ της και έκλαψε πολύ. Και ήταν η πρώτη φορά. Όλον αυτό το χρόνο, δεν είχε κλάψει ούτε μια φορά. ‘’Δεν με νοιάζουν οι  ευαισθησίες ‘’ ,έλεγε σε όλους, ‘’και κανένας άντρας δεν θα με κάνει να κλαίω σα μωρό’’. Ήθελε πάντα να δείχνει δυνατή. Ότι τίποτα δεν άγγιζε το ‘’εγώ’’ της και δεν άξιζε κανένας τα δάκρυα της.

Όμως εκείνη τη μέρα, ήταν μόνη και δεν μπορούσε να κρατιέται άλλο. Σκέφτηκε ότι πιεζόταν να δείχνει δυνατή και ποτέ δεν παραδέχτηκε , σε κανέναν ότι πονούσε.

Κοιτούσε τη βροχή, τον κόσμο και σκεφτόταν. Και όχι άσχημα πράγματα. Ήταν χαρούμενη που άφησε τον εαυτό της να εκφραστεί και να νιώσει τον πόνο της απουσίας. Και ήταν χαρούμενη γιατί μόνο από εκείνη τη στιγμή ένιωσε τον πόνο να φεύγει και να αισθάνεται ήρεμη. Σκέφτηκε και εκείνον και όλα τα όμορφα πράγματα που είχαν ζήσει και ένιωσε τυχερή. Γιατί ήταν δικές της όλες αυτές οι στιγμές και ας μην τις έχει πια…

Και κατάλαβε ότι αυτό που την έτρωγε τόσο καιρό δεν ήταν ο χωρισμός αλλά ο φόβος. Ο φόβος του να κλάψει και να νιώσει. Να παραδεχτεί ότι επηρεάστηκε από τον άνθρωπο εκείνο και πληγώθηκε που την έβγαλε από τη ζωή του.

Σκούπισε τα μάτια της και σηκώθηκε γρήγορα. Φυσούσε και έβρεχε. Το μαγαζί που δουλεύει ήταν κοντά. Άρχισε να περπατάει και ένιωθε πιο γαλήνια από ποτέ. Γιατί για πρώτη φορά είδε την αλήθεια. Δεν πονάει πάντα ο χωρισμός, αλλά η δικιά μας αδυναμία να παραδεχτούμε ότι συνέβη και πόσο μας πληγώνει. Και να προχωρήσουμε ακόμα και μέσα στη βροχή.